ارائه شده توسط وبسایت «Turk-DL»
‫برندۀ جایزۀ بهترین فیلمنامه از جشنوارۀ کن ۲۰۱۹
در گوگل پيدا کنيد TURKDL آدرس جدید سایت را با جست و جوي کلمه کانال تلگرام : @TURKDL
‫فیلمی از سِلین سیاما
‫اول طرحِ کلی‌م.
‫خطوط اصلی.
‫زیاد عجله نکنید.
‫با حوصله بهم نگاه کنید.
‫ببینید دست‌هامو چجوری گذاشتم.
‫مچ و انگشت‌ها.
‫کی اون نقاشی رو بیرون اورده؟
‫توی انبار بود. نباید می‌اوردم؟
‫نه.
‫شما کشیدین؟
‫بله.
‫خیلی وقت پیش.
‫عنوانش چیه؟
‫پرترۀ دوشیزه‌ای شعله‌ور.
‫از کدوم ور برم؟
‫همین راهو بگیر تا بالا که درخت‌هان.
‫من ماریانم.
‫قبلاً این‌جا اتاق پذیرایی بوده.
‫تا حالا ندیدم ازش استفاده کنن.
‫خیلی وقته این‌جایی؟
‫سه سال.
‫از این‌جا خوشت میاد؟
‫آره.
‫تنهات می‌ذارم خودتو خشک کنی.
‫ببخشید، زحمتت ندادم.
‫گشنه‌م بود.
‫شراب هم دارین؟
‫آره.
‫میشه چندتا سؤال بپرسم؟
‫دختری که ملازمشی، چجوریه؟
‫خوب نمی‌شناسمش.
‫تو که سه ساله این‌جایی.
‫چند هفته بیشتر نیست رسیده.
‫از کجا؟
‫صومعۀ بِنِدیکتی‌ها.
‫از جمعشون خارج شده؟
‫فرستادنش خونه.
‫چند وقت پیش خواهرش فوت کرد.
‫خواهرش مقرر بوده ازدواج کنه؟
‫به‌خاطر مریضی فوت کرد؟
‫نه.
‫فکر می‌کنی بتونی؟
‫بتونم چی؟
‫نقاشیش کنی.
‫چطور مگه؟
‫یه نقاش دیگه هم اومده بود.
‫نتونست بکِشتش.
‫مگه چی شد؟
‫نمی‌دونم.
‫متأسفانه فقط همین یکیه.
‫هنوز لباس دیگه‌ای نداره؛ ‫همون قدیمی‌های صومعه رو می‌پوشه.
‫موهاش بوره؟
‫آره.
‫همین خوبه.
‫برات آشنا نیست؟
‫بابام کشیده.
‫جزو اولین کارهاشه.
‫توی میلان کشید، قبل از ازدواجم.
‫خواستگار دخترم اهل میلانه.
‫اگه از کارِت خوشش بیاد، ‫من و دخترم میریم اون‌جا.
‫حتماً میرید.
‫چیزی هست که باید بدونی؛
‫دخترم قبل از تو، یه نقاشباشی رو کلافه کرد.
‫با یه روش خیلی ساده: جلوی نقاش ننشست‫.
‫- نقاش اصلاً صورتشو ندید. ‫- چرا نمی‌ذاره کسی نقاشیش کنه؟
‫با این ازدواج مخالفه.
‫باید بدونِ این که بفهمه، نقاشیش کنی.
‫خیال می‌کنه اومدی باهاش قدم بزنی و همصحبتش باشی.
‫مشتاق دیدنته.
‫از وقتی اومده، نذاشتم بره بیرون.
‫چرا؟
‫اون‌قدرها که باید مراقب خواهرش نبودم.
‫فکر می‌کنه اومدم بپائمش.
‫تو اما چهره‌ش رو با دقت ببین.
‫میشه این‌جوری پرتره‌ش رو بکشی؟
‫راحت‌تر از همصحبت بودنه.
‫این تابلو زودتر از من به این‌جا رسید.
‫وقتی اولین بار وارد اتاق شدم،
‫دیدم روبروی تصویرِ آویزونِ خودم از دیوار وایسادم.
‫انگار انتظارمو می‌کشید.
‫منتظره که با هم برین بیرون.
‫بیا تو.
‫بگو ببینم، چی به سر خواهرش اومد؟
‫چجوری مُرد؟
‫داشتیم کنار صخره‌های ساحل قدم می‌زدیم.
‫پشت سرم بود که یهو غیبش زد.
‫بعدشم جسدش رو اون پایین دیدم.
‫- با چشم خودت دیدی که افتاد؟ ‫- نه.
‫به نظرم پریده.
‫چرا همچین فکری می‌کنی؟
‫جیغ نزد.
‫یه عمره این آرزومه.
‫که بمیری؟
‫که بدوم.
‫برای نشون دادن گوش، باید ‫شکل غضروفش رو با دقت مطالعه کرد.
‫حتی اگه قراره زیر مو بره.
‫باید جنسِ رنگش گرم و شیشه‌ای و شفاف باشه.
‫ولی برعکس، سوراخ گوش رنگ تندتری داره...
‫و باید حتی توی نور، تابع رنگ گونه‌ها باشه...
‫که به‌نسبت برجسته‌ترن.
‫با خودت کتابی اوردی؟
‫آره.
‫میشه بدی بخونم؟
‫الان میارمش.
‫ممنون.
‫عجیبه که شب‌ها این‌جا می‌خوابی.
‫خانم...
‫خانم!
‫منتظر وایساده.
‫- پایین، دم دره؟ ‫- آره.
‫باید خودتو خوب بپوشونی.
‫بیرون باده.
‫دلم می‌خواد برم توی آب.
‫یه روز که هوا بهتره.
‫باشه.
‫تا کی می‌خوای بمونی؟
‫۶ روز دیگه.
‫شنا بلدی؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه بلد نباشی، خیلی خطرناکه.
‫گفتم نمی‌دونم، چون امتحان نکردم.
‫امروز چطور گذشت؟
‫سخت بود.
‫همیشه خودشو ازم جلوتر می‌ندازه...
‫و تنهایی لب ساحل قدم می‌زنه.
‫شروع کردی به کشیدنش؟
‫نه هنوز.
‫من حتی لبخندشو ندیدم.
‫سعی کردی بامزه باشی؟!
هنوز آمادۀ عروسی نیست؟
‫خواهرم گلدوزیش می‌کرد.
‫به نظرت دلش می‌خواسته بمیره؟
‫تو اولین کسی هستی که ‫نمی‌ترسه همچین سؤالی بپرسه.
‫خودتو حساب نکردی.
‫بلند‌بلند نگفتم، ولی درست میگی.
‫توی آخرین نامه‌ش، ازم عذرخواهی کرد.
‫بی‌دلیل.
‫به نظرت واسه چی عذرخواهی کرده؟
‫انتقال سرنوشتش به من.
‫داری مسئله رو بزرگ‌نمایی می‌کنی.
‫تو از ازدواج من چی می‌دونی؟
‫قراره با یه اشراف‌زادۀ میلانی ازدواج کنی، همین.
‫منم همین‌قدر می‌دونم.
‫حالا دلیل نگرانیم رو می‌فهمی؟
‫از این زاویه خب، آره.
‫زاویۀ دیگه‌ای نیست.
‫دوست داشتی توی صومعه بمونی؟
‫اونم یه جور زندگیه با مزیت‌های خودش.
‫کتابخونه هست، میشه آواز خوند و به موسیقی گوش داد.
‫این که با بقیه برابر هستی هم حس خوبی داره.
‫به نظر من رفتار صومعه‌ها ناعادلانه‌ست.
‫بعد از اولین مراسم دعاخونیم فرار کردم.
‫منو تنبیه کردن، چون توی دفترکتاب‌هام طراحی می‌کردم.
‫نقاشی می‌کشی؟
‫آره. یه کم.
‫تو چی؟ کی ازدواج می‌کنی؟
‫مطمئن نیستم ازدواج کنم.
‫- مجبور نیستی؟ ‫- نه.
‫کسب و کار پدرم رو ادامه میدم.
‫تو حق انتخاب داری، واسه همین منو درک نمی‌کنی.
‫درکت می‌کنم.
‫چطور می‌گذره؟
‫دیر برمی‌گردیم خونه و نور کمی برا کار می‌مونه.
‫فردا عصر همین‌جا نگهش می‌دارم.
‫می‌تونی راحت کارتو بکنی.
‫شاید بهتر باشه بذارین تنهایی بره.
‫نگران نباشین. ناراحت نیست، فقط عصبانیه.
‫فکر می‌کنی نمی‌فهمم دخترم کی عصبانیه؟
‫«خوب می‌فهمم.»
‫«بله، منم متوجه میشم.»
‫«از کجا ایتالیایی یاد گرفتی؟»
‫«وقتی میلان بودم.»
‫«میلان رفتی؟»
‫«دلم واسه برگشتن به اون‌جا لک می‌زنه.»
‫«۲۰ ساله که نرفتم.»
‫«بهش بگو که میلان چقدر قشنگه،»
‫که زندگی اون‌جا خوش و خرم‌تره.
‫زیاد با من حرف نمی‌زنه.
‫من دخترمو به اشرافی‌های محلی نمیدم.
‫دارم سعی می‌کنم...
‫بفرستمش جای دیگه.
‫«توی میلان کم‌تر حوصله‌ش سر میره.»
‫«خودتونم همین‌طور.»
‫«آره. چرا که نه.»
‫من و تو با همدیگه از این‌جا راهی میشیم.
‫اگه توی پاریس کاری نداری،
‫می‌تونی همرام بیای پرترۀ یکی از دوست‌هامو بکشی.
‫ممنونم.
‫«کار آسونی نیست.»
‫«این دوستم قیافۀ علی‌الخصوص زشتی داره.»
‫«خیلی زشته.»
‫«به خنده‌م انداختی.»
‫عمری بود نخندیده بودم.
‫من کاری نکردم.
‫این‌جا که هستی!
‫شوخی و خنده، کاری دونفره‌ست.
‫ماریان؟
‫تنباکو داری؟
‫آره.
‫مادرت می‌ذاره فردا تنهایی قدم بزنی.
‫آزادی دیگه.
‫آزادی یعنی تنها بودن؟
‫این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫فردا که رفتم، بهت میگم.
‫میرم مراسم عشای ربانی.
‫که نون و شراب بخوری؟
‫می‌خوام به موسیقی گوش بدم.
‫موسیقی مذهبی قشنگه، ولی خشک و ساده‌ست.
‫از بچگی همین یه موسیقی رو شنیدم.
‫تا حالا هیچ سمفونی‌ای به گوشِت نخورده؟
‫نه.
‫خودت چی؟
‫تعریف کن چجوریه.
‫گفتن از موسیقی کار سختیه.
‫این دیگه چیه؟
‫یه اثری که دوسِش دارم.
‫شاده؟
‫شاد نیست، ولی باروحه.
‫(موومان اول از کنسرتوی تابستان، اثر ویوالدی)
‫دربارۀ یه طوفان قریب‌الوقوعه.
‫حشره‌ها احساسش می‌کنن.
‫بی‌صبر و قرار میشن.
‫طوفان از راه می‌رسه.
‫با صاعقه و تندباد.
‫اَه، بقیه‌ش یادم نمیاد...
‫بعداً خودت می‌شنوی. ‫میلان شهریه پر از موسیقی.
‫اگه این‌جوریه پس خیلی مشتاقم!
‫منظورم اینه که چیزهای خوبی در انتظارته.
‫منظورتو چند بار بهم رسوندی،
‫دلداری‌هات جواب دادن.
‫مراسم دعاخونی چطور بود؟
‫خوشحالی انگار.
‫یه عالمه آواز خوندم.
‫به همین زودی داری میری؟
‫آره.
‫فردا میریم قدم بزنیم؟
‫آره.
‫وقتی تنها بودم، اون آزادی‌ای که می‌گفتی رو حس کردم.
‫ولی همزمان دلمم برات تنگ شد.
‫کار پرتره تموم شد.
‫از نتیجه راضی‌ای؟
‫آره به نظرم.
‫پس بریم ببینیمش.
‫میشه لطفی در حقم بکنید؟
‫بگو.
‫دوست دارم اول خودم نشونش بدم،
‫تا از زبون خودم حقیقت رو بشنوه.
‫درک می‌کنم.
‫اون خیلی مجذوبته.
‫از کجا می‌دونین؟
‫توی حرف‌هاشی.
‫هِلوئیز...
‫هان؟
‫باید چیزی رو بهت بگم.
‫من نقاشم.
‫به این‌جا اومدم تا تو رو نقاشی کنم.
‫کار پرتره‌ت رو به آخر رسوندم.
‫حالا می‌فهمم چرا این‌قدر طرفدار تنهایی و غربت بودی.
‫عذاب وجدان داشتی.
‫داری میری؟
‫همین امروز، با مادرت.
‫پس امروز، روزیه که باید توی آب برم.
‫خب، شنا بلدی؟
‫هنوز مطمئن نیستم.
‫خودت ندیدیم؟
‫بلدی روی آب بمونی.
‫بیا برگردیم.
‫حالا دلیل نگاه‌هات رو می‌فهمم.
‫نظری نداری؟
‫این منم؟!
‫آره.
‫منو این‌جوری می‌بینی؟
‫فقط من نمی‌بینم.
‫یعنی چی فقط تو نمی‌بینی؟
‫قوانین نقاشی داریم، اصول هست، قاعده هست.
‫یعنی میگی آدم‌ها بی‌جونن؟
‫وجود ندارن؟
‫وجودِ تو مجموعه‌ای از لحظات گذراست که ممکنه فاقد اصالت باشن.
‫همه چیز گذرا نیست.
‫بعضی احساسات عمیق و موندنی‌ان.
‫راستش هیچ سنخیتی با من نداره،
‫درک می‌کنم که چرا.
‫ولی ناراحتم می‌کنه که هیچ اثری از خودتم توش نیست.
‫از کجا می‌دونی که اثری از من توش نیست؟
‫نمی‌دونستم منتقد هنری‌ای.
‫منم نمی‌دونستم که تو نقاشی.
‫به مادر میگم آماده شه.
‫اون‌قدرها که باید خوب نبود. از اول می‌کِشم.
‫شوخیت گرفته.
‫معذرت می‌خوام.
‫از کارم راضی نبودم.
‫پس به درد این کار نمی‌خوری.
‫می‌تونی بری.
‫نمی‌خواد بره.
‫می‌ذارم نقاشیمو بکشه.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫چرا؟
‫چه فرقی به حال تو داره؟
‫هیچی.
‫من ۵ روز نیستم.
‫وقتی برگشتم، باید تموم شده باشه.
‫تصمیم آخر هم با منه، نه تو.
‫فهمیدین؟
‫مثل بچگی‌هات باهام خداحافظی کن.
‫بشین.
‫سینه‌ت رو بچرخون طرف من.
‫یه کم بیشتر.
‫سرتو آروم بچرخون.
‫آرنجتو بذار این‌جا.
‫- این‌جوری نه. میشه؟ ‫- آره.
‫دست‌هاتو بذار رو هم.
‫برعکس.
‫این‌جوری.
‫- راحتی؟ ‫- آره.
‫می‌تونی توی همین حالت بمونی؟
‫آره.
‫به من نگاه کن.
‫گرما، گرفتگی شکمتو کم می‌کنه.
‫هستۀ گیلاس حرارتو نگه می‌داره.
‫ممنون.
‫من معمولاً یکی برا روز مبادا می‌ذارم.
‫ولی چند وقته عادت نشدم.
‫بیشتر از یه ماه؟
‫سه ماهه.
‫بار اوله این‌جوری میشی؟
‫آره.
‫می‌خوای بچه‌دار شی؟
‫نه.
‫منتظر بودم خانم بره، بعد پیگیرش شم.
‫نمی‌تونم.
‫یه کم دیگه.
‫دیگه نمی‌تونم.
‫نه.
‫نباید گل داده باشن.
‫آماده‌ست.
‫کفایت می‌کنه؟
‫بعداً می‌فهمیم.
‫تجربه‌ش رو داشتی؟
‫آره.
‫عاشق هم شدی؟
‫آره.
‫چجوریه؟
‫گفتنش سخته.
‫منظورم اینه که چه حسی داره؟
ارائه شده توسط وبسایت «Turk-DL»
‫نمی‌تونم خنده به لبت بیارم.
‫حس می‌کنم موفق شدم، ولی محو میشه.
‫عصبانیت غلبه می‌کنه.
‫در مورد تو، آره.
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم.
‫ناراحتم نکردی.
‫چرا، مشخصه.
‫وقتی احساساتی میشی، ‫با دستت اون‌جوری می‌کنی.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫وقتی هم شرمنده میشی،
‫لب‌هاتو گاز می‌گیری.
‫وقتی هم که کفرت در میاد،
‫پلک نمی‌زنی.
‫همه چیزو می‌دونی.
‫ببخشید اینو میگم، ولی اصلاً دوست ندارم الان جای تو باشم.
‫جای ما با هم فرقی نداره.
‫دقیقاً یکیه.
‫بیا این‌جا.
‫بیا.
‫نزدیک‌تر.
‫ببین:
‫وقتی به من نگاه می‌کنی،
‫من خیره به کی‌ام؟!
‫وقتی جوابی نداری، پیشونی‌ت رو می‌مالی.
‫وقتی عصبی میشی، ابروهاتو بالا می‌ندازی.
‫وقتی هم که سردرگمی،
‫از دهنت نفس می‌کشی.
‫- دستم نخورد! ‫- من برنده‌م.
‫من برنده‌م.
‫دستت خورد.
‫حواستون جمع باشه.
‫تویی.
‫داری تقلب می‌کنی.
‫تقلبم کجا بود؟! دستم فرزه.
‫بازی کن.
‫دو.
‫- دو تا ورق. ‫- دوتا.
‫دوتا شیش اومد.
‫- من بردم. ‫- آره، تو بردی.
‫نوبت توئه.
‫نه، بازی کن.
‫بازی کن.
‫بذار گلوت رو ببینم.
‫بیشتر.
‫داری از دید شوهر آینده‌م نگاه می‌کنی.
‫مدل‌های برهنه رو هم نقاشی می‌کنی؟
‫فقط زن‌ها رو.
‫چرا مردها رو نه؟
‫چون اجازه ندارم.
‫واسه چی؟
‫چون یه زنم.
‫مسئلۀ حجب و حیاست؟
‫بیشتر به‌خاطر اینه که نذارن ‫کار هنری عالی‌ای ارائه بدیم.
‫بدون هیچ تصوّری از آناتومی بدن مرد، ‫سوژه‌های اصلی از نظرمون دور می‌مونن.
‫پس چی کار می‌کنی؟
‫دزدکی می‌کِشمشون.
‫کسی ایراد نمی‌گیره.
‫به مدل‌هات چی میگی که...
‫سرشونو گرم کنی؟
‫- حوصله‌ت سر رفته؟ ‫- نه.
‫تو برام جذابی.
‫رنگ پوستت امروز واقعاً دیدنی شده.
‫خیلی خوش‌پوشی.
‫عالی ژست می‌گیری.
‫خوشگلی.
‫این‌ها رو بهشون میگم.
‫سپس، اورفئوس حرف‌هایش را ‫بر نوای چنگ نشاند و آواز سر داد:
‫«ای شما خدایان جهان زیرین ‫که گذر همۀ فانیان به آن‌جاست،
‫من در پی همسرم به این‌جا آمده‌ام.
‫او روزی بر پیکر ماری پای نهاد و ‫نیش آن مار، گوهر جوانی را از وی ربود.
‫تمنا دارم از شما، جانِ از کف‌رفتۀ اوریدیس را ‫به جویِ زندگانی بازگردانید.
‫همه‌کس ازآنِ شمایند. ‫ما همه سرانجام در این‌جاییم.
‫بودباشِ نهایی ما این‌جاست.
‫شما حکمرانان دودمان انسانید.
‫همسرم پس از گذران عمر پربار خود، ‫عاقبت ازآن شما خواهد بود.
‫اگر که الهگانِ سرنوشت، زندگی را از وی دریغ کنند، ‫من در این‌جا باقی خواهم ماند.
‫آزادید که به مرگ هر دوی ما خوش باشید.»
‫- سنگ رو نرم می‌کنه. ‫- آره.
‫خدا کنه به زنش برسه.
‫آن‌گاه، برای نخستین بار،
‫ اشک از چشمان الهگانِ انتقام که ‫نظرشان جلب شده بود، سرازیر شد.
‫نَه ملکه و نه پادشاه عالم مردگان، ‫هیچ‌کدام نتوانستند درخواست او را رد کنند.
‫پس کسی را پی اوریدیس فرستادند.
‫او در عالم مردگان بود، میان ارواحِ نو-رسیده؛
‫و لنگ‌لنگان با پای زخمین نزدیکشان شد.
‫اوریدیس را به اورفئوس بازگرداندند، مشروط بر آن‌که ‫تا هر دو از آن‌جا خارج نشده‌اند، اورفئوس سوی اوریدیس سر برنگردانَد،
‫وگرنه همه‌چیز باطل می‌شود.
‫آن دو در سکوتی سنگین، سراشیبی تندی را پی گرفتند؛
‫راهی تاریک و پرشیب، پوشیده از مِهی غلیظ.
‫کم‌کم داشتند به سطح زمین نزدیک می‌شدند،
‫در آستانۀ دریچه بودند، که یک آن...
‫ترسِ از دست دادن اوریدیس و هول دیدار او،
‫سرِ اورفئوسِ عاشق‌پیشه را برگرداند و ‫همسرش بی‌درنگ پس رانده شد.
‫اوریدیس دستانش را دراز کرد و ‫خواست که شوهرش را به آغوش کشد،
‫اما دستان بی‌نوایش تنها به هوا چنگ زدند.
‫اوریدیس که پیش از این یک بار زیسته بود، ‫هیچ شکایت و شکوه‌ای نکرد.
‫تنها گناه اورفئوس اما، عشق فراوانش بود.
‫چه بد.
‫طفلی زنه. چرا شوهرش چرخید؟!
‫بهش گفتن برنگرده، ولی الکی کار خودشو کرد.
‫الکی نبود.
‫مطمئنی؟
‫یه بار دیگه بخون.
‫کم‌کم داشتند به سطح زمین نزدیک می‌شدند، ‫در آستانۀ دریچه بودند،
‫که یک آن، ترسِ از دست دادن اوریدیس و هول دیدار او،
‫سرِ اورفئوسِ عاشق‌پیشه را برگرداند.
‫نه. نمیشه به‌خاطر ترسِ از دست دادنش، بچرخه.
‫این که دلیل نمیشه. ‫بهش گفته بودن این کارو نکنه.
‫عاشقِ زنشه. دست خودش نیست.
‫به نظرم سوفی این‌جا رو حق داره.
‫می‌تونست تحمل کنه. ‫دلایلش خیلی جدی نیستن.
‫- شاید شوهره داره انتخاب می‌کنه. ‫- چه انتخابی؟
‫داره «خاطرۀ زنش» رو انتخاب می‌کنه. ‫واسه همینه که برمی‌گرده.
‫تصمیمش نه عاشقانه، بلکه شاعرانه‌ست.
‫اوریدیس بدرودِ آخر را بر زبان آورد؛
‫بدرودی که دشوار به گوش‌های اورفئوس رسید و ‫در قعر گودال باز فرو رفت.
‫شاید زنه بوده که بهش گفته...
‫سرتو برگردون.
‫(حکایت اُرپِئوس و اِئورِدیکه، برگرفته از دهمین دفترِ ‫منظومۀ «دگرگونی‌ها» از شاعر رومی، «اُوید» است)
‫گفت هنوز حامله‌م، دو روز دیگه باید برگردم.
‫با هم میریم.
‫♪ از پرواز عاجزیم، از پرواز عاجزیم، از پرواز عاجزیم ♪ ‫(آکاپِلایی به زبان لاتین)
‫♪ حقیر به چشم میایم ♪
‫♪ حقیر به چشم میایم، حقیر به چشم میایم ♪
‫♪ ما... ♪
‫♪ ما برمی‌خیزیم ♪
‫♪ برمی‌خیزیم، ما برمی‌خیزیم ♪
‫♪ ما برمی‌خیزیم ♪
‫(این عبارات لاتین، به گفته‌ای از فریدریخ نیچه اشاره دارند: ‫«هر چه بیشتر اوج گیریم، به چشم آنانی که پرواز نمی‌دانند، حقیرتریم.»)
‫(از کتاب «چنین گفت زرتشت»، بخشِ «دربارۀ راه آفریننده»)
‫هلوئیز نمیاد؟
‫حالش خوب نیست. چیزی نمی‌خوره.
‫فکر کردم ترسوندمت.
‫درست فکر کردی.
‫ترسیدم.
‫همۀ عاشق‌ها این حسو دارن که در حال خلق چیزی‌ان؟
‫همۀ حرکاتو از برم.
‫به‌انتظارت پیش خودم تصورشون کردم.
‫توی رؤیاهات؟
‫نه.
‫توی افکارم.
‫نمی‌خوای دیگه باهام بیای؟
‫اومدم.
‫بلند شو.
‫وایسا.
‫همین‌طوری.
‫دراز بکش.
‫پاهاتو بیار بالا.
‫همین‌جور.
‫ممنون.
‫نفس عمیق بکش.
‫نگاه کن.
‫تو بخواب.
‫من بالا سرش هستم.
‫نمی‌خوام بخوابم.
‫سوفی؟
‫خوابی؟
‫نه.
‫می‌تونی بلند شی؟
‫کمکش کن.
‫وسایلتو بیار.
‫می‌خوایم نقاشی بکشیم.
‫سوفی، ‫بیا این‌جا.
‫بشین.
‫نزدیک‌تر.
‫دراز بکش.
‫به سوفی نگاه کن.
‫کمرتو یه کم قوس بده.
‫سوفی...
‫سرتو راست کن.
‫خوبه.
‫نکن.
‫چی کار؟
‫همین کارها رو.
‫جدی باش.
‫تکون نخور.
‫دور آتیش از یه زنه خریدمش.
‫یه جور گیاهه.
‫گفت کاری می‌کنه پرواز کنی.
‫تا حالا امتحان کردی؟
‫نه.
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫همین الان؟
‫گفت زمان رو کش میاره.
‫(در قرن هجدهم، مَروخ‌های توهم‌زا سابقۀ استفاده داشته‌اند)
‫چشم‌هات.
‫باید بعدش آب بخوری.
‫این دفعه دوسِش دارم.
‫شاید به‌خاطر اینه که بهتر می‌شناسمت.
‫شاید منم که عوض شدم.
‫شاید.
‫قبلیه رو به‌خاطر من خراب نکردی.
‫به‌خاطر خودت بود.
‫دلم می‌خواد اینو هم خراب کنم.
‫چرا؟
‫باهاش تو رو به یکی دیگه میدم.
‫خیلی بد شد.
‫حالا که یخمون آب شده، ازم دلخوری.
‫- نیستم. ‫- هستی.
‫خودتم می‌دونی.
‫دیگه طرف من نیستی.
‫واسه آینده‌م سرزنشم می‌کنی. ازدواجم.
‫پشتم واینمیسی.
‫راست میگی.
‫حرفتو نخور.
‫خودتو خالی کن.
‫- فکر می‌کردم شجاع‌تر از این حرف‌هایی. ‫- منم در مورد تو همین فکرو می‌کردم.
‫این‌جوریه پس.
‫فکر می‌کنی مطیع بقیه‌م.
‫حتی بدتر...
‫منو شریک جرم می‌دونی.
‫فکر می‌کنی لذت می‌برم.
‫نمی‌خوام الکی دلمو خوش کنم.
‫منو راضی از وضع بدون، یا ناراضی، ‫هر جور خودت راحتی.
‫ولی منو مقصر ندون.
‫انتظار داری جلوشون وایسم.
‫آره.
‫الان یعنی داری ازم می‌خوای؟
‫جواب بده.
‫نه.
‫هلوئیز رو ندیدی؟
‫نه. توی اتاقشم نیست.
‫خبر اورده بودن.
‫خانم فردا برمی‌گرده.
‫باشه.
‫تا اون موقع آماده‌ای؟
‫آره.
‫منو ببخش.
‫ببخشم.
‫مادرت فردا برمی‌گرده.
‫بیا این‌جا.
‫کنارم.
‫کِی می‌فهمیم تمومه؟
‫بالاخره یه جا دست می‌کشیم.
‫تموم شد.
‫واسه کیه؟
‫خودم.
‫می‌تونی بی‌نهایت‌بار از روش دوباره بکشی.
‫آره.
‫بعد از یه مدتی،
‫وقتی به یادم می‌افتی، اون تصویرو نگاه می‌کنی.
‫من به چی نگاه کنم؟
‫می‌خوای ازم تصویری داشته باشی؟
‫آره.
‫چه تصویری؟
‫همین.
‫کتابو بهم بده.
‫یه عدد بگو.
‫۲۸.
‫(خطوط پایانی خوانش منثوری از حکایت «مرگ آدونیس»، برگرفته از «دگرگونی‌ها»ی اُوید؛ ‫که به آلاله‌های دمیده از خون آدونیس به‌کمکِ ونوس اشاره دارند. آلاله‌های ناپایداری که اما ‫گلبرگ‌های سست و لرزانشان به وزش نسیمی می‌افتند و اندکی بعد با باد از یاد می‌روند)
‫چِشات دارن رو هم میرن.
‫نخواب، نخواب، نخواب، نخواب.
‫یه حسی بهم دست داده.
‫چه حسی؟
‫حسرت.
‫نمی‌خواد حسرت بخوری.
‫به خاطر بسپُر.
‫من خاطرۀ خواب رفتنت توی آشپزخونه رو دارم.
‫منم خاطرۀ...
‫لب و لوچه‌های آویزونت، بعد از باختن توی بازی ورق.
‫اولین باری که خندیدی، خاطرم می‌مونه.
‫خیلی طولش دادی بامزه باشی.
‫راست میگی.
‫وقتو تلف کردم.
‫منم وقتو تلف کردم.
‫اولین باری که می‌خواستم ببوسمت رو یادم می‌مونه.
‫کِی بود؟
‫نفهمیدی؟
‫اون‌جا که دور آتیش بودیم.
‫آره، اون‌جا منم می‌خواستم.
‫ولی زودتر بود.
‫بگو.
‫نه، خودت بگو.
‫وقتی ازم پرسیدی تا حالا عاشق شدم یا نه.
‫می‌دونستم جوابش آره‌ست.
‫منظورم الان بود.
‫یادم می‌مونه.
‫صبح بخیر.
‫اومدن.
‫خیلی خوبه.
‫دستمزدت.
‫ممنون.
‫هلوئیز...
‫بیا بریم.
‫یه لحظه.
‫نه، همین الان.
‫برات هدیه اوردم.
‫باید باهات خداحافظی کنم.
‫خدافظ.
‫سفر بی‌خطری داشته باشی.
‫سرتو برگردون.
‫خیلی غمگین کشیدیم.
‫چون غمگین بودین.
‫دیگه نیستم.
‫دوباره مثل اولین دیدار دیدمش.
‫داری نگهبانی میدی؟
‫نظرات رو می‌شنوم.
‫نظر منو می‌خوای؟
‫تابلوی اورفئوس عالیه.
‫بابات کارشو بلده.
‫خودم کشیدم، ولی به اسم بابامه.
‫معمولاً قبل از این که سرشو برگردونه می‌کِشنش، ‫یا اون لحظه‌ای که اوریدیس می‌میره.
‫این‌جا ولی انگار دارن از هم خداحافظی می‌کنن.
‫[۲۸]
‫یه بار دیگه واسه آخرین بار دیدمش.
‫اون منو ندید.
‫(موومان سوم از کنسرتوی تابستان، اثر ویوالدی)
ارائه شده توسط وبسایت «Turk-DL»
‫بخش‌هایی از قوانین کیفریِ اجرایی در ایران، ‫تحت عنوان «قانون مجازات اسلامی»:
‫مادۀ ۲۳۸- مساحقه عبارت است از این که انسان مؤنث، ‫اندام تناسلی خود را بر اندام تناسلی همجنس خود قرار دهد.
‫مادۀ ۲۳۹- حد مساحقه، صد ضربه شلاق است.
‫مادۀ ۲۳۳- لواط عبارت است از دخول اندام تناسلی مرد، ‫به اندازۀ ختنه‌گاه در دبر انسان مذکر.
‫مادۀ ۲۳۴- حد لواط برای فاعل، در صورت عنف، اکراه یا ‫دارا بودنِ ‫شرایط احصان، اعدام و در غیر این صورت صد ضربه شلاق است. ‫حد لواط برای مفعول در هر صورت (وجود یا عدم احصان) اعدام است.
‫مادۀ ۱۷- دیه اعم از مقدر و غیرمقدر، مالی است که در شرع مقدس ‫برای ایراد جنایت غیرعمدی بر نفس، اعضاء و منافع و یا جنایت عمدی ‫در مواردی که به هر جهتی قصاص ندارد به موجب قانون مقرر می‌شود.
‫مادۀ ۷۱۸- هرگاه زنی جنین خود را در هر مرحله‌ای که باشد، به عمد، شبه‌عمد یا ‫خطاء از بین ببرد، دیۀ جنین، حسب‌مورد توسط مرتکب یا عاقلۀ او پرداخت می‌شود.
ارائه شده توسط وبسایت «Turk-DL»